www.ceeskrijnen.com

HOME |  INFO | AUDIO-VISUEEL |  GALERIE |  SPECIAL-PROJECTS |  COLOFON

PRACHTVROUWEN

Haarlems Dagblad Woensdag 28 februari

Cathleen Cadogan

’Ik zou als ik jou was maar niet gaan slapen’

Door Cees van Hoore

De Haarlemse kunstenaar Cees Krijnen brak enige jaren geleden internationaal door met een groot kunstproject over zijn moeder. Hij portretteerde haar als een krachtige vrouw en rekende af met de mythe van ’het zwakke, gescheiden vrouwtje’. Vorig jaar breidde hij zijn project uit en zocht hij naar onafhankelijke power-ladies in en om Haarlem. Hij fotografeerde in de galerie van Tanya Rumpff zo’n tachtig vrouwen, mooi en krachtig, zowel van buiten als van binnen. Vandaag Cathleen Cardogan, hoofd van de afdeling klantenservice bij woningbouwcorporatie Ymere.

Zou de wereld er beter uitzien met een matriarhaat?

,,Je bent geneigd om die vraag volmondig met ja te beantwoorden. Omdat vrouwen toch wat socialer, vreedzamer en opbouwender zijn. Maar ik heb dat eens onderzocht en dan zie je dat er heel wat gewelddadige vrouwen in de geschiedenis te vinden zijn. Vrouwen die hun hand er niet voor omdraaien om iemand te doden. In Egypte had je een vrouwelijke farao Hatsjepsoet, die met harde hand regeerde en enorm bedreven was in het maken van propaganda. Ze is wel afgebeeld als half man, half vrouw. Met een baard soms. En ook in deze eeuw zijn er wel stevige tantes te vinden. Wat denk je van Nina Brink? Ik denk dat vrouwen net zo wreed kunnen zijn als mannen. Je moet in ieder geval niet aan hun kinderen komen, want dan gaan ze echt tot het uiterste. Ik vind dat vrouwen voor zichzelf moeten opkomen. Ik doe dat zelf ook in mijn werk. Even door die mannelijke ego’s heen prikken. Je moet niet overal schaapachtig mee instemmen.’’

Heeft u een gelukkige jeugd gehad?

,,Ja, heel gelukkig. In 1974 ben ik vanuit Suriname naar Nederland gekomen. Ik moest wel wennen aan de kou, maar heb nooit een hekel aan school gehad. Ik vond het heerlijk om te leren. Mensen trainen de spieren en botten in hun lijf, maar de hersenen vergeten ze vaak. Ik heb naast school veel aan ballet gedaan. Daar was ik gek van. Mijn ouders trokken er elke week met me op uit. Om me de Nederlandse cultuur te laten zien. Af en toe vond ik dat wat minder. Dan stond je daar met z’n allen op zo’n winderige afsluitdijk. De eerste zes maanden van mijn leven ben ik behoorlijk ziek geweest. Iets met mijn darmen. Ik lag in het ziekenhuis en mijn ouders zeiden: als ze dan toch moet sterven, dan maar thuis. Mijn grootmoeder heeft me er met allerlei kruidendrankjes doorheen gesleept.’’

Bent u bang voor de dood?

,,Nee. Ik heb er veel over gelezen. Sommige verhalen zijn zo mooi, daarin wordt de dood afgeschilderd als een feest. Ik geloof niet in een hemel. Maar er zijn dingen in het boeddhisme die me aanspreken. Ik heb verhalen gelezen van kinderen die zich dingen uit een vorig leven herinneren. Ik wilde eerst altijd worden begraven. Dat vuur lijkt me zo afschuwelijk. Maar mijn mening is aan het veranderen. Ik hoor eigenlijk nergens thuis. Niet meer in Suriname, waar bijna geen familie meer woont. En ook niet echt in Nederland, in die harde, koude grond. Ik ben met een Italiaan getrouwd geweest, heb een tijdje in Napels gewoond. Misschien dat mijn dochter daar nog eens zal gaan wonen, na mijn dood. Als je gecremeerd wordt ben je overal en dan ben ik daar toch een beetje bij haar. Kijk, ik geloof niet in een mannetje dat in de hemel op de wolken zit. Maar wel in de liefde. Die is niet zomaar weg, die blijft bestaan.’’ ,,Surinamers zijn erg bijgelovig. Wij denken dat je dood van tevoren wordt aangekondigd door een familielid dat is overleden. Of door een dode vriend die je zachtjes wenkt. Er is eens een vader van een vriendinnetje van mij gestorven. Een aardige man. Na zijn dood zat hij ineens op de rand van mijn bed en keek hij vriendelijk naar me. Hij kwam me een afscheidskus geven.’’

Verveelt een relatie u gauw?

,,Ja. Ik moet bekennen dat dat zo is. Dan ga je je ergeren aan bepaalde trekjes van de ander of aan hoe zijn haar zit. Dat is natuurlijk foute boel. Vaak probeer je er dan nog wat van te maken. Maar als het niet gaat, zeg ik het ook meteen. Dat is naar voor de ander, maar dat is dan niet mijn probleem. Ik sta best open voor een relatie, maar hou er niet van als ik in mijn vrijheid word beknot. Dat er van mij wordt verwacht dat ik elke avond om klokke zes sta te koken. Als ik een avond niet naar huis toe wil, moet dat kunnen. Je laat dat van tevoren dan natuurlijk wel even weten. Toen ik echt kwaad was op een man, toen hij me echt pijn had gedaan, heb ik wel eens gezegd: ik zou, als ik jou was, straks maar niet gaan slapen. Een beetje op een dreigende toon. Ik zou hem natuurlijk nooit echt iets hebben gedaan, maar wilde wel even mijn tanden laten zien.’’